Junt en Sjang hebben voortaan veel meer tijd om een stukje te gaan fietsen
Junt en Sjang hebben voortaan veel meer tijd om een stukje te gaan fietsen (Foto: )

Voor de laatste keer Junt in krant en op podium

'We zagen het als onze taak om gewone mensen een stem te geven'


Ruim twintig jaar gaf ze elke maand haar ongezouten mening in de Grenskoerier. Over de 'polletiek', 'de pliesie' , de boeren, de burgers of gewoon over dingen die om commentaar 'schreeuwden'. Junt zag het als haar taak 'om de gewone mensen een stem te geven'. En dat kon perfect als je in de huid van een 'ouw Buuls kernallie' kroop, beseften Diel Feijen en Johan Mathijssen. En dat deden ze dan ook, zowel in de ton als in De Grenskoerier was Junt razend populair. Johan was het creatieve brein, hij schreef de verhalen, Diel vertaalde die in perfect Buuls en verkondigde Junts mening op luide toon in de ton.

Maar helaas, ook aan de goeie dingen komt ooit een einde. Diel en Johan stoppen ermee. Met haar stukskes in de Grenskoerier is 't 'höst gedaon' en op het toneel is ze nog één keer een heel weekend de zien en te horen. Vooral dat laatste! Dat gebeurt bij Lexke, dat onvolprezen Buulse theater in De Borgh waar Junt in 't weekend van 29 en 30 november en 1 december nog drie keer haar 'kansel' zal betreden.

We spraken Junt afgelopen week over hoe het begon en hoe het de afgelopen twintig jaar verder ging. Wat zeg ik?! Twintig, welnee, ze begonnen al in 1976! 

Van 1976 tot 1987 stond Junt al in de ton van de Buulder Buk. Elf jaar, toen stopten ze. 'Nou ja,' zegt Diel, 'elf jaar is natuurlijk wel een mooi carnavalsgetal om te stoppen.' Even later komt er toch nog een aap uit de mouw: Johan zat in de gemeenteraad en werd later wethouder en dan tja... dan wordt al die maatschappijkritiek natuurlijk even een beetje moeilijk.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan; wethouder ben je voor een tijdje, criticaster (sorry Johan voor het woord!) je hele leven. 'Precies in deze tijd van het jaar, Allerheiligen, stond ik op het kerkhof waar mensen grafstenen poetsten en bloemetjes neerzetten. Vlakbij stond een grote container van de gemeente, open en stinkend,' Johan is nog steeds verontwaardigd als hij er aan denkt. 'Respectloos!' Dus op 18 november 1998 schreven ze hun eerste column voor de Grenskoerier.

'Wij hadden het idee dat we wisten wat er leefde onder de mensen. En als Junt kon je natuurlijk veel meer zeggen dan je normaal zelf zou kunnen. Je kunt je achter haar verschuilen. Maar één ding vonden we wel belangrijk: het moest waar zijn wat ze vertelde!' En over de waarheid denkt iedereen het zijne. Dus kon de column van Junt wel eens wat reuring teweeg brengen. Zo bracht het Johan eens op het politiebureau in 'Maores' vanwege een opstootje van jongeren en een tik tegen de billen van een agente. En daar dacht niet iedereen hetzelfde over als Junt. Zeker niet! En dan word je een keer ontboden. Nou ja!

Natuurlijk is een burgemeester het ook wel eens met je oneens. Heel lang geleden gaf er zelfs eentje opdracht om bepaalde teksten te schrappen die Junt zo graag uit de ton had gespuid. Jammer natuurlijk maar wel leuk dat het ED dan schrijft over censuur in de Buulse ton.

'Onze Sjang', daar willen ze het toch ook nog even over hebben, die is hartstikke belangrijk! 'Wat Junt zelf niet durft te zeggen laat ze Sjang zeggen. Hij is veel wijzer dan zijn vaak lompe eega.' 'Hij staat op de achtergrond, niemand weet hoe hij eruit ziet maar toch hebben veel mensen er een eigen invulling aan gegeven,' lacht Diel. 'Ik hoor vaak zeggen: jullie Sjang, ik zie hem zo voor me!'

Denk overigens niet dat de column van Junt alleen een Buulse en misschien nog een beetje een Maoreser aangelegenheid is. 'Via de mail komt hij in alle uithoeken van de wereld,' leggen ze uit. 'Mensen uit Cranendonck die in allerlei uithoeken op de wereld wonen vinden het leuk als we ze de column toesturen.'

'Nog een ding,' klinkt het dan heel serieus. 'We hebben altijd fijn met de Grenskoerier samengewerkt en ook dankzij die uitgeverij de mogelijkheid gehad drie boekjes uit te geven. De boekjes die we nog hebben willen we verkopen voor 5 euro na ons optreden in De Borgh. Het geld gaat naar Gambia waar Diel al tien jaar betrokken is bij een scholenproject. Daarover misschien een andere keer meer.

Meer berichten
 

FOTOSERIES