Twaalf mannen van fietsclub Snelzat reden van Parijs naar Soerendonk.
Twaalf mannen van fietsclub Snelzat reden van Parijs naar Soerendonk. (Foto: )

Renners Snelzat reden Parijs – Zurrik

Ondanks kou en tegenwind kwamen ze allemaal bij De Bout over de meet


SOERENDONK- Het is de ultieme uitdaging voor elke Cranendonckse wielrenner en eenmaal in de zoveel jaar gebeurt het! Dan is er een club die het aandurft om voor die rit van bijna 450 kilometer op de pedalen te stappen: Parijs- Cranendonck. Afgelopen weekend waren het twaalf mannen van fietsclub Snelzat die het allemaal tot een goed einde brachten. Zaterdag om kwart over zeven 's avonds kwamen ze bij café De Bout in Soerendonk over de meet, vlak voor het begin van de kermis.

Traditioneel waren ze de nacht ervoor om 24.00 uur van start gegaan in de Franse hoofdstad. Dat tijdstip wordt aangehouden sinds die club, ergens halverwege de jaren zeventig, voor het eerst deze vermaarde tocht fietste.Met z'n twaalven waren ze: Frank Beerten, Dennis Hesen, Frank Beelen, Frank Winters, Mark Bogers, Patriek Rooymans, Peter Peerlings, Richard Ceelen, Ron Guns, Stefan van Dijk, Steffan Vercoelen en Thomas Hakkenberg. Uiteraard waren de mannen goed getraind en was alles tot in de puntjes voorbereid.

Bij een dergelijke onderneming laat je niets aan het toeval over. Een team van zes begeleiders met camper en volgauto's zorgde dat het de renners onderweg aan niets ontbrak.

Toch is er een ding dat onmogelijk te regelen valt: het weer! Het was dan ook veel kouder dan de mannen verwacht hadden. Op het eerste stuk, dat gedurende de donkere uren van de nacht gereden werd, kwam de temperatuur niet boven de twee graden uit. Met ongetwijfeld schrale rode billen als gevolg. Bovendien kwam de wind uit het noorden en dat was precies de richting waar de mannen naartoe moesten. Kou en tegenwind dus, maar… afzien hoort ook bij zo'n tocht! Evenals lekke banden. Per slot moeten de begeleiders ook iets te doen hebben.

Vermoeidheid? 430 Kilometer is per slot niet niks. Een bekend gegeven is dat bij de eerste schemering in de ochtend de slaap toeslaat. Ook hier was dat bij een aantal renners het geval. Maar ze kwamen er overheen en toen de zon eenmaal doorbrak waren slaap en koude overwonnen en ging het koers richting Soerendonk. Geen berg te hoog, geen dal te diep! Het verstand op nul en de blik op oneindig, aldus de legendarische uitspraak van De Kneet.

Om kwart over zeven 's avonds kwamen ze bij De Bout over de finish, opgewacht door een grote schare bewonderaars. De één helemaal aan het eind van zijn Latijn, een ander had misschien nog wel honderd kilometer door kunnen gaan. Maar allemaal hadden ze hetzelfde gevoel van voldoening: ze horen er voor altijd bij, bij de mannen die het volbracht hebben: Parijs- Cranendonck. Eigenlijk zou er een soort erekruisje (net als bij de elfstedentocht) voor moeten zijn!

Meer berichten

Meest gelezen

Meest geliked

Goed voorbereid de toekomst in 19/11
Sinterklaas komt naar budel 14/11
Manchetknoop met as van overleden vrouw gestolen 1 16/11
 

Nieuwste reactie

Vacatures