Week 20, 16 mei 2012

“Heden ik, morgen gij” en Moen Hompes vulde die levenswijsheid aan met: “morgen wij allebei”. Ik moet er aan denken als ik over de begraafplaats bij d...

“Heden ik, morgen gij” en Moen Hompes vulde die levenswijsheid aan met: “morgen wij allebei”. Ik moet er aan denken als ik over de begraafplaats bij de kerk loop. Er zijn veel graven geruimd. De grafstenen liggen veelal gebroken in een container om te worden afgevoerd. Hoe vergankelijk kan het zijn?

Week 19, 9 mei 2012

Morgen met de schut naar Budel. Jurk opgehaald bij de stomerij, boeketje bloemen is heel mooi geworden. Daar zal het niet aan liggen. Morgenvroeg om n...

Morgen met de schut naar Budel. Jurk opgehaald bij de stomerij, boeketje bloemen is heel mooi geworden. Daar zal het niet aan liggen. Morgenvroeg om negen uur komt Tiny mijn haar doen. Ze voorspellen regen. Welke schoenen, die open of toch die dichte? Neem ik een paraplu mee of die doorzichtige poncho? Goed op de jury letten. Als Harry nou eens goed in de maat zou lopen…

Week 18, 2 mei 2012

Sommige straten en buurten voeler “’Buulser” dan andere. De Broekkant is voor mij een echte Buulse buurt. Als ik er wandel, schieten er mooie, oude wo...

Sommige straten en buurten voeler “’Buulser” dan andere. De Broekkant is voor mij een echte Buulse buurt. Als ik er wandel, schieten er mooie, oude woorden en uitdrukkingen door mijn hoofd: “d’n hoof is umgespaoijd”, “’t ageloch is gekrinseld”,”de plen is gekeerd”, “as gi de kreum vat kriegde un kluutje”, “de bônstaek stûn wer klaor.” en “dae mes is zoe bot, dao kunde op ow bloeëte kont mej nao Keulen riejen”.

Week 17, 26 april 2012

Al meer dan 25 jaar vraag ik een graafmachine voor mijn verjaardag. Geen speelgoedmachientje, maar een echte. Op mijn 50e verjaardag hebben Gerry, G...

Al meer dan 25 jaar vraag ik een graafmachine voor mijn verjaardag.

Geen speelgoedmachientje, maar een echte. Op mijn 50e verjaardag hebben Gerry, Giel en Stijn een verrassing voor me in petto. Ik mag een echte graafmachine bedienen. Een jongensdroom gaat in vervulling. Voor de zekerheid houdt de expert een oogje in het zeil als ik de hendels bedien. Het is leuk, maar ook veel moeilijker dan ik dacht. Sterker nog, het is een echt vak. Mijn fascinatie voor de graafmachines blijft.

Week 16, 18 april 2012

José snapt het niet als de buurvrouw op zondagmorgen belt met de vraag: “Kan ik nog ijs bestellen?” Even later valt het kwartje. De kunststof reclame ...

José snapt het niet als de buurvrouw op zondagmorgen belt met de vraag: “Kan ik nog ijs bestellen?” Even later valt het kwartje. De kunststof reclame ijshoorn van twee meter hoog van ’t Buulke blijkt ’s nachts pootjes te hebben gekregen en staat nu pontificaal in de tuin van José.

Week 15, 11 april 2012

De Spar supermarkt van Frans Sprankenis had er één staan, een zogenaamde Bimbobox. Een automaat met daarin een orkest van kleine mechanische aap...

De Spar supermarkt van Frans Sprankenis had er één staan, een zogenaamde Bimbobox. Een automaat met daarin een orkest van kleine mechanische aapjes. Als je er een dubbeltje in gooit, klinkt er een muziekje en beginnen de aapjes te bewegen, in een overigens compleet ander ritme dan de muziek. Om na een veel te korte tijd abrupt te stoppen. Leuk dat de aapjes voor mij spelen, maar ik voel me toch wat bekocht. Met dat dubbeltje had ik nog naar Lexke kunnen gaan.

Week 14, 4 april 2012

Terwijl de Grenskoerier en het Eindhovens Dagblad aandacht besteden aan de sloop van de “nej kerk”, wordt mijn oog door een andere sloop getrokk...

Terwijl de Grenskoerier en het Eindhovens Dagblad aandacht besteden aan de sloop van de “nej kerk”, wordt mijn oog door een andere sloop getrokken.
Het huis van Jan van Cranenbroek in de Molenstraat is gesloopt. Dat huis had voor mij altijd iets sprookjesachtigs. Dat werd nog eens versterkt door Jans schilder- en grimeerkunsten. Hoeveel sinterklazen en zwarte pieten zijn hier in het kamertje links van de gang geboren? Hoe vaak is Diel hier veranderd in Junt? Hoeveel borreltjes zijn hier gedronken? De oude groene voordeur met het kleine raampje ligt links van de puinhopen tegen de muur van café Het Hukske. Zou een monument moeten worden.

Week 13, 28 maart 2012

Eind maart. Ik wandel met Aukie één van mijn vaste routes door de Broekkant. Het is twintig graden en de zon schijnt uitbundig. Om de zoveel meter een...

Eind maart. Ik wandel met Aukie één van mijn vaste routes door de Broekkant. Het is twintig graden en de zon schijnt uitbundig. Om de zoveel meter een bosje narcissen in de berm. Werk van de buurtvereniging?

Ik denk aan mijn eerste stage bij Volvo in Born, aan mijn leermeester Piet. Als het mooi weer wordt en de vrouwelijke collega’s korte rokjes dragen, roept hij – bewust – net iets te hard: “Het is lente, het is lente, ik voel het aan mijn instrumenten.”

Week 12, 21 maart 2012

Ik zie paaseitjes liggen in de winkel en denk aan Frits Philips. Een aantal jaren geleden mag ik een toespraak schijven voor de hoogbejaarde Frits Phi...

Ik zie paaseitjes liggen in de winkel en denk aan Frits Philips. Een aantal jaren geleden mag ik een toespraak schijven voor de hoogbejaarde Frits Philips. Terwijl we in de serre van landgoed De Wielewaal aan de thee en paaseitjes zitten, vraag ik wat meneer Frits van mijn tekst vindt. “Ik vind er niks van.Ik zie zo slecht dat ik hem niet kan lezen, lees hem maar voor.” Een week later komt hij aangesloft in een kreukelige regenjas om zijn speech voor een volle zaal te houden. “Kopje koffie meneer Philips?” Hij kijkt me heel serieus aan en zegt: “Alleen als er veul melk en suiker in zit, anders houd hem maar.” Nadat hij zijn speech rond het middaguur heeft gehouden, vraag ik bijdehand: “Koffie met veel melk en suiker?” Hij pakt me bij mijn schouder en zegt met een grote lach: “Nee menneke, nou is het tijd voor bier.”

Week 11, 14 maart 2012

Bijna 35 jaar geleden. Ik ben gepromoveerd van misdienaar tot acoliet en sta ingepland voor de hoogmis op zondag om 10.00 uur. Ik mag me voor he...

Bijna 35 jaar geleden. Ik ben gepromoveerd van misdienaar tot acoliet en sta ingepland voor de hoogmis op zondag om 10.00 uur. Ik mag me voor het eerst ontfermen over het wierookvat. Ik weet niet of het door de spanning of de wierook komt, maar aan het eind van de mis val ik flauw. Ik word naar de sacristie gedragen. Als ik weer bij mijn positieven kom, zie ik pastoor Van den Heuvel die een zakdoek met 4711 eau de cologne onder mijn neus houdt. Ik weet niet of u ooit 4711 heeft geroken, maar het lijkt me een typisch staaltje van kindermishandeling. Het is dan ook niet meer goed gekomen tussen de kerk en mij.

Week 10, 7 maart 2012

De kerk in Budel bestaat 100 jaar. Met Harry haal ik herinneringen op. Over het moeten schrijven van uitnodigingen voor je communie en daarbij struike...

De kerk in Budel bestaat 100 jaar. Met Harry haal ik herinneringen op. Over het moeten schrijven van uitnodigingen voor je communie en daarbij struikelen over de onbegrijpelijke naam “Onze Lieve Vrouwe Visitatie”. Over pastoor Panis en kapelaan Piet Maas. Maar het mooiste verhaal komt van Harry.

Op een zondag kwam een witte pater preken. De man gekleed in een witte pij met een koord om zijn middel preekte hel en verdoemenis. Luide stemverheffingen waarbij het spuug uit zijn mond vloog. En met wilde handgebaren. Na weer zo’n wild gebaar vliegt zijn koord over de preekstoel. Dat doet een klein ventje bij Harry in de bank angstig uitroepen: “Nou is hij los…”

Week 09, 29 februari 2012

Zondagmiddag op de Markt in Budel. Ik ben voor het eerst in mijn leven getuige van een slipjacht. De hoornblazers voeren de spanning op, de paarden lo...

Zondagmiddag op de Markt in Budel. Ik ben voor het eerst in mijn leven getuige van een slipjacht. De hoornblazers voeren de spanning op, de paarden lopen gespannen hun opwarmrondjes en de honden hebben er zin in. Zo meteen zoekt de meute met luid geblaf het spoor door de bossen en velden. Een ruiter trekt het spoor met een vod die is gedrenkt in urine van een vos.

Ik vraag me af hoe je aan de urine van een vos komt.
Dan zie ik een vos, René Vos.

Week 08, 22 februari 2012

Een heel bijzonder Goed Gebext deze keer: de honderdste! Het was Noud Bex die een paar jaar geleden bij De Grenskoerier kwam met het idee eens uit te...

Een heel bijzonder Goed Gebext deze keer: de honderdste! Het was Noud Bex die een paar jaar geleden bij De Grenskoerier kwam met het idee eens uit te zoeken wat men het mooiste Buulse woord vindt. Dat hebben we geweten. Er kwamen hele lijsten met woorden binnen die allemaal werden genomineerd: van kreum tot kaskenoaie en van aogeloch tot werse prej. Maar uiteindelijk kwam er één woord naar voren als absolute winnaar. Kluutje, een woord waaraan iedere Bulander nostalgische herinneringen heeft. Herinneringen die onlosmakelijk verbonden zijn met het winkeltje van Lexke.
Zo zijn we dus aan Noud Bex en zijn onvolprezen rubriek gekomen. Al die prachtige, vaak doodsimpele stukjes die zo ontzettend herkenbaar zijn voor ieder die hier is geboren en getogen en ook voor al die anderen die het Buulse land hebben leren kennen en waarderen. Hier dus de honderdste van Noud, uiteraard over het Kluutje.

Ik ben geboren en getogen in Budel en als het aan mij ligt ga ik er ook dood. Of word ik er in elk geval begraven of uitgestrooid. Kwestie van “het gevuul van Buul”. Dat gevoel is voor mij de Sint Aloysius jongensschool (van juffrouw Davits tot meester Van Halteren), de zittingen en de carnavalsoptocht op dinsdag, “vrouwke, vrouwke nèjjaor gèven”, Budels bier, de kleine zaal van de Borgh, het Schepenhuis, Os Moen, de kermis, De Grenskoerier, Junt, “op de eier”, niet aanbellen aan de voordeur, maar achterom naar binnen, met mijn voornaam worden aangesproken in de winkels en Buuls praten. Maar als ik langs de voormalige snoepwinkel Lexke op de Markt loop en het Kluutje zie hangen, dan denk ik aan mijn ultieme gevuul van Buul. Als kind met mijn dubbeltje “zondagsgeld” met mijn neus tegen het raam van Lexke.

Week 07, 15 februari 2012

Zondagmiddag zes uur in de Schakel in Dorplein. Het Valentijnsconcert van Quintessens en Contento zit er op. De zangers en zangeressen en hun familie ...

Zondagmiddag zes uur in de Schakel in Dorplein. Het Valentijnsconcert van Quintessens en Contento zit er op. De zangers en zangeressen en hun familie ruimen op en Rob zorgt voor bitterballen. Het was een zeer geslaagde middag en de sfeer is vrolijk. In een hoekje zitten Herman en Diny. Ze maken de balans op van de verkoop van de entreekaartjes, de zelfgebakken cakes en appeltaarten, en de loterij. Of zoals mijn Limburgse schoonmoeder zaliger zou zeggen: “ze zitten te tellen als meikevers”.

Week 06, 8 februari 2012

Onder het motto “ieder mens heeft recht op één afwijking” heb ik een - werkende! -automatiek bij ons op kantoor laten inbouwen. Op de plaatjes w...

Onder het motto “ieder mens heeft recht op één afwijking” heb ik een - werkende! -automatiek bij ons op kantoor laten inbouwen. Op de plaatjes waarop normaal gesproken de naam van de snack staat, prijkt nu “Da’s vet”. En af en toe eten de gasten kroketten uit de muur.

Doet me denken aan een dagje Amsterdam met mijn zwager Leon. Elke keer als we een Febo automatiek tegenkomen (en dat zijn er heel veel in Amsterdam!), stopt hij. Hij haalt wat muntjes uit zijn broekzak, trekt een snack uit de automaat en roept triomfantelijk: “Niet te geloven, weer prijs!”.

Week 05, 1 februari 2012

Ik rijd over de Geuzendijk naar Weert en zie het besneeuwde monument bij de provinciegrens. Mijn gedachten gaan terug naar 35 jaar geleden. Elke dag...

Ik rijd over de Geuzendijk naar Weert en zie het besneeuwde monument bij de provinciegrens. Mijn gedachten gaan terug naar 35 jaar geleden.

Elke dag fietsen we met zo’n 25 jongens en meisjes naar de Philips van Horne school in Weert. Over de weg, want er is nog geen fietspad. Die ochtend ligt er een laagje sneeuw. Het is glad en we fietsen behoedzaam. Ter hoogte van het monument komt de hoofdonderwijzers van de huishoudschool in Budel ons tegemoet rijden in haar knalgele Renault 5. Ze raakt in paniek, remt en rijdt ons als dominostenen omver. De schade valt mee en de slachtoffers mogen met gymleraar Guus Teeuwen met de auto mee naar school. Vanaf die dag begroeten we de gele Renault elke ochtend wild zwaaiend. Jaar in, jaar uit.

Week 04, 25 januari 2012

Diel vertelt over haar eerste jaren als onderwijzeres aan de Aloysiusschool. Om het klaslokaal wat op te fleuren hangt ze plantjes op aan de ramen. ...

Diel vertelt over haar eerste jaren als onderwijzeres aan de Aloysiusschool.

Om het klaslokaal wat op te fleuren hangt ze plantjes op aan de ramen. Dat gebeurt met spekhaken. Op de eerste lesdag na de grote vakantie hangen de spekhaken er nog zonder plantjes. Een leerlinge vraagt aan Diel waarvoor die “ijzeren dingen” zijn. “Oh”, zegt Diel, “vroeger hingen we daar hammen en spek aan, maar tegenwoordig gebruiken we die voor stoute kinderen.”

Vervolgens zetten de kinderen het op een luidkeels huilen.

Week 03, 18 januari 2012

Ruim 40 jaar geleden, halen mijn broer Klaas en ik de krant. Een vrachtwagen rijdt een zuil van een zebrapad omver en wij geven het kenteken door aan ...

Ruim 40 jaar geleden, halen mijn broer Klaas en ik de krant. Een vrachtwagen rijdt een zuil van een zebrapad omver en wij geven het kenteken door aan de politie. Het Eindhovens Dagblad krijgt er lucht van en wil ons interviewen en een foto maken. Dat lijkt mijn vader niet zo’n goed idee want hij is het die het voorval had gezien en het kenteken had onthouden. Klaas en ik hebben alleen het verhaal en het kenteken in hanenpoten op een karton geschreven en op het politiebureau afgegeven.

Daar gaat de mythe van de “Oplettende broertjes uit Budel”.

Week 02, 11 januari 2012

Na de begrafenis van tante Carolien zit ik in het café te praten met ooms die ik lang niet heb gesproken. Mijn opa en oma (Bex) woonden in Soerendonk ...

Na de begrafenis van tante Carolien zit ik in het café te praten met ooms die ik lang niet heb gesproken. Mijn opa en oma (Bex) woonden in Soerendonk en hadden behalve dochter Carolien nog acht zonen. En die voetbalden allemaal bij de Kraanvogels. Als het onderwerp voetbal ter sprake komt, beginnen hun ogen te glinsteren en komen de verhalen. Hoe heel Soerendonk met zeven bussen meereisde naar een kampioenschapswedstrijd. En dat ze met zeven broers in het eerste elftal speelden.
In een oude map van mijn vader ga ik op zoek naar een krantenartikel dat ik me vaag herinner. Het artikel uit Oost-Brabant moet van rond 1960 zijn. Een foto van acht vetkuiven met brylcreem. En de anekdote die ik al vaker heb gehoord. De acht broers Bex speelden tijdens een kermis met vier buurjongens van de familie Nijssen tegen de rest van Soerendonk. Uitslag 6-1 voor de combinatie Bex-Nijssen. Met tante Carolien als fanatiekste supporter.

Week 01, 4 januari 2012

De altijd vrolijke Hennie vertelt me een verhaal over haar buurt in Dorplein dat ik nog niet eerder had gehoord. Jaren geleden kozen een getrouwde man...

De altijd vrolijke Hennie vertelt me een verhaal over haar buurt in Dorplein dat ik nog niet eerder had gehoord. Jaren geleden kozen een getrouwde man en vrouw regelmatig het buitenechtelijk liefdespad. Op zich niet bijzonder, maar als de vrouw in kwestie in de stemming was, gaf ze een subtiel seintje aan haar minnaar die een eindje verderop woonde. Nou ja subtiel… als ze een handdoek aan de waslijn hing, wist heel de buurt hoe laat het was. Dat verhaal werd zo bekend dat de buurt van Hennie daardoor de naam “d’n voelen hândoek” kreeg.

Week 52, 28 december 2011

Mijn trouwe viervoeter Aukie ziet van 100 meter afstand of een naderende hond agressief of aardig is. Bij een agressieve hond spitsen haar oren, vertr...

Mijn trouwe viervoeter Aukie ziet van 100 meter afstand of een naderende hond agressief of aardig is. Bij een agressieve hond spitsen haar oren, vertraagt ze haar pas en houdt ze het gevaar nauwlettend in de gaten. Bij een vrolijke hond kwispelt ze met haar staart en gaat ze sneller lopen. Als ze vervolgens bij elkaar zijn, wordt er belangstellend onder elkaars staart gesnuffeld. Harry weet me te melden dat ze dat doen om de postcode te controleren. Maar volgens Tanja controleren ze of ze “van dezelfde parochie” zijn.

Week 51, 21 december 2011

Als ik op mijn werk achter mijn bureau zit, zie ik deze foto van Louis en Celevie. Een hoogbejaard Belgisch stel dat tussen Kerst en Driekoningen verk...

Als ik op mijn werk achter mijn bureau zit, zie ik deze foto van Louis en Celevie. Een hoogbejaard Belgisch stel dat tussen Kerst en Driekoningen verkleed langs de deuren trok om – niet helemaal toonzuiver – een muzikale groet te brengen. Als het soms tegenzit of ik me somber voel, dan kijk ik naar Louis en Celevie. In hun twinkelende ogen zie ik onvoorwaardelijke liefde en energie. En een aanstekelijke vrolijkheid en ondeugd. Dat beurt me altijd weer op. Tegen mensen die ik voor het eerst zie en die naar de foto kijken, zeg ik: “Dat zijn mijn ouders!” Als ze dan niet weten hoe ze moeten reageren, zie ik Louis en Celevie stiekem naar me knipogen.

Week 50, 14 december 2011

Als ik bij de Grenskoerier binnenloop staan alle medewerksters gebogen over het “zwetsbuukske” van een trotse Riny die voor het eerst oma is geworden....

Als ik bij de Grenskoerier binnenloop staan alle medewerksters gebogen over het “zwetsbuukske” van een trotse Riny die voor het eerst oma is geworden. Ik weet nu dat een “zwetsbuukske” een fotoboekje is van een pasgeboren baby waarmee opa’s en vooral oma’s kunnen pronken.
Ik denk aan de kraamvisites die we hebben afgelegd. En vooral aan wat je moet zeggen als de baby niet moeders mooiste is. Daar hebben we in onze familie- en vriendenkring een praktische oplossing voor. Of we zeggen dat de baby een mooi pakje aan heeft óf dat de baby veel haar heeft. Werkt altijd. Dat kun je alleen niet meer zeggen tegen mensen die deze truc kennen. Gelukkig was mijn pasgeboren neefje Gijs gewoon een knappe baby…

Week 49, 7 december 2011

Ik wandel met mijn trouwe viervoeter Aukie langs de Borgh en zie beheerder Bart lopen met een apparaat dat ik nog nooit heb gezien. Hij ziet mijn nieu...

Ik wandel met mijn trouwe viervoeter Aukie langs de Borgh en zie beheerder Bart lopen met een apparaat dat ik nog nooit heb gezien. Hij ziet mijn nieuwsgierige blik en zegt glunderend: “Zelf bedacht!”. Hij geeft me een paar seconden om te raden wat het is. Ik zie slangen en iets wat op een CV-ketel lijkt en dat alles gemonteerd op een karretje. Geen idee. Bart: “Met dit apparaat spoelen we heet water door de waterleidingen om legionella te voorkomen”. Ik pak mijn camera en nog voordat ik “dat moet op de foto” kan zeggen, poseert Bart met zijn apparaat. Glimmend van trots.

Week 48, 30 november 2011

Zoon Giel en zijn vrienden Teun en Stef organiseren een bierproefavond met Belgische speciaal bieren. Als ik de prachtige etiketten op de flesje...

Zoon Giel en zijn vrienden Teun en Stef organiseren een bierproefavond met Belgische speciaal bieren. Als ik de prachtige etiketten op de flesjes zie, denk ik aan mijn studententijd. Samen met Frans en Martin hadden we de Stichting Belgische Bierfeesten. Drie leden en een ledenstop, anders werd het te druk. Een logo en een reglement. Prinses Christina als beschermvrouw en Eddy Wally als beschermheer (dat wisten ze alleen zelf niet). En veel Belgische brouwerijen en biercafés bezoeken. Tot de trappisten van Westvleteren aan de Franse grens toe; zij verkopen hun bier namelijk alleen bij de abdij. En natuurlijk proeven, ontdekken en genieten. Het rozige gevoel na twee Belgische speciaal bieren is en blijft een onbeschrijfelijke vorm van geluk.

Week 47, 23 november 2011

We zijn mijn vader en moeder aan het verhuizen naar Mariënburght. Mijn oog valt op een grote hamer waarvan mijn vader afscheid gaat nemen. Met die ham...

We zijn mijn vader en moeder aan het verhuizen naar Mariënburght. Mijn oog valt op een grote hamer waarvan mijn vader afscheid gaat nemen. Met die hamer sloeg hij als marktkoopman tientallen jaren ijzeren pinnen in de grond om de zeilen van de kramen aan vast te maken. Ik heb altijd gedacht dat mijn vader die hamer zelf had gemaakt op de Philips bedrijfsschool. Hij vertelt me echter hoe hij in 1944 in het bezit kwam van de hamer. Amerikaanse soldaten vervingen in de Dorpsstraat in Soerendonk een rupsbaan van een tank en lieten de hamer liggen. Een mooie vondst voor een elfjarige jongen. Ik ben nu de eigenaar van de hamer met een verhaal. Als ik goed kijk zie ik nog net de letters “USA”.

Week 46, 16 november 2011

Half november, Sinterklaas komt. Als het even kan, ben ik erbij. En nergens zijn de zwarte Pieten zo mooi zwart als in Budel. Met dank aan Jan van Cra...

Half november, Sinterklaas komt. Als het even kan, ben ik erbij. En nergens zijn de zwarte Pieten zo mooi zwart als in Budel. Met dank aan Jan van Cranenbroek. Het was jarenlang een vertrouwd gezicht. Jan met zijn alpinopet en schoudertas die achter de rijen mensen meeliep met de stoet om alles in de gaten te houden. En te genieten van zijn jaarlijkse hoogtijdag.

Hoewel hij niet meer onder ons is - en enthousiaste vrijwilligers zijn levenswerk voortzetten - kijk ik toch altijd nog even achter de rijen mensen of ik Jan zie. Macht der gewoonte.

Week 45, 9 november 2011

Ik sta blaadjes te harken en realiseer me dat de “r” al weer een tijdje in de maand zit. Plotseling gaan de rillingen over mijn rug als ik terug denk ...

Ik sta blaadjes te harken en realiseer me dat de “r” al weer een tijdje in de maand zit. Plotseling gaan de rillingen over mijn rug als ik terug denk aan een jeugdtrauma. Dit keer niet de borstrokken, die Tante Til van prikkeldraad breide, maar… levertraan! Als kind kreeg ik ’s avonds voor het slapen gaan in de winter een grote eetlepel van het dikke, vuilgroene en vooral vies smakende goedje dat van walvissen afkomstig was. Tegenwoordig zijn omega 3 vetzuren hét voedingssupplement en laten die nou gemaakt zijn van visolie.

Week 44, 2 november 2011

Je ziet het als hij je schoenen in één oogopslag beoordeelt: vakmanschap. Jan Neijssen haalde in 1948 zijn vakdiploma’s (“voor mijn examens ging...

Je ziet het als hij je schoenen in één oogopslag beoordeelt: vakmanschap. Jan Neijssen haalde in 1948 zijn vakdiploma’s (“voor mijn examens ging ik met de trein naar Den Bosch en Rotterdam”) en is 63 jaar schoenmaker. Sinds die tijd gingen ontelbare paren schoenen door zijn handen. Dag in, dag uit. In zijn werkplaats achter zijn huis in de Meemortel staan prachtige oude machines met heel veel vlieguren. Het rode bordje naast de voordeur en de trotse oude diploma’s in de werkplaats maken het verhaal compleet: dit is het heiligdom van de vakman.

Week 43, 26 oktober 2011

Budel is rijk aan verhalen over smokkelen. Zo vertelt Tonnie me dat ze vroeger aan de Grensweg woonde. Bij de dienstwissel van de commiezen (doauniers...

Budel is rijk aan verhalen over smokkelen. Zo vertelt Tonnie me dat ze vroeger aan de Grensweg woonde. Bij de dienstwissel van de commiezen (doauniers) was er een half uurtje geen controle en werd er volop gesmokkeld. Op een gegeven moment vraagt de vader van Tonnie aan haar of ze wil gaan kijken of de kust veilig was. Zij stapt vervolgens het douanekantoor binnen en vraagt ”Ons pap wil weten of jullie al weg zijn want hij wil in Hamont shag gaan halen”.