Week 15, 11 april 2012

Rijbewijs Peruaanse stijl Nu ik alweer een jaar in Lima woon was het dan toch echt tijd geworden om mijn Peruaanse rijbewijs te halen. Ha...

Rijbewijs Peruaanse stijl

Nu ik alweer een jaar in Lima woon was het dan toch echt tijd geworden om mijn Peruaanse rijbewijs te halen. Halen, inderdaad, want het is geen kwestie van even je Nederlandse rijbewijs omwisselen. Officieel mag je hier, naar het schijnt, maar zes maanden met een buitenlands rijbewijs rondrijden (ondanks dat een internationaal rijbewijs één jaar geldig is). Overigens is mijn internationale rijbewijs al maanden geleden opgegeten door de wasmachine.

Maar goed, als de politie er over begint dan maar net doen alsof je van niets weet en als het uiteindelijk echt niet anders kan betaal je het “speciale” tarief. Waarom ik zolang gewacht heb is mij ook een raadsel maar ja het is niet anders. Op dus naar de instantie(s) in kwestie. Helaas komt ook hierbij een bureaucratie om de hoek kijken waar je u tegen zegt. En ook hier wil iedereen er iets aan verdienen.
Eerst moet je een medische verklaring halen. Deze bestaat uit een psychologische test en een “medisch” onderzoek. Deze test stelt uiteraard niet veel voor (teken het vierkantje na, vul het rijtje in, dat niveau) en het medisch onderzoek bestond uit wat vragen (hoe is uw bloeddruk? Goed! Oké dan wordt dat opgeschreven zonder het te controleren). En er wordt even flink in je vinger gesneden om je bloedgroep vast te stellen. Maar voordat je de verklaring in handen hebt zijn er dus ruim twee uur verstreken (gelukkig heb ik een zeer ruime lunchpauze).
De volgende dag terug voor het theorie-examen. Dat dacht ik tenminste maar nee hoor, na eerst in de rij te hebben gestaan wordt er doodleuk verteld dat je een notariële verklaring moet hebben, waarmee je ook nog eens naar het Ministerie van Transport moet, om te verklaren dat je ergens woont. Wat denken ze, dat ik even over ben om het wereldwijd zo gewilde Peruaanse rijbewijs te halen! Natuurlijk woon ik hier maar dat geloven ze dus niet zomaar. Kortom weer twee dagen extra kwijt om de verklaring te “krijgen” en ook weer de lunchpauze kwijt om naar het ministerie te gaan.

Uiteindelijk ben ik qua dagen de tel kwijtgeraakt want de eerste verklaring bleek (na weer een uur in de rij) niet de juiste te zijn! Ook moest ik eerst nog bewijzen dat ik mijn school had afgemaakt. Alsof al die taxichauffeurs hier hun school hebben afgemaakt.

Het theorie-examen is niet zo heel moeilijk. 40 vragen waarvan je er dertig goed moet hebben. Hetzelfde als in Nederland vanachter de computer en meerkeuzevragen. O ja wel eerst betalen natuurlijk bij een bank die niet in de buurt ligt van het lokaal waar je examen doet. Maar wel in één keer gehaald! (iets wat me in Nederland niet is gelukt).
Op naar het praktijkexamen. Hiervoor moet je naar een locatie op ongeveer een half uur rijden buiten Lima. Hier moet je, op een afgesloten terrein, een vast rondje rijden met hierbij ook de onderdelen parkeren, fileparkeren, hellingproefje etc. Ze vragen zich dus niet af hoe het kan dat je zonder een geldig rijbewijs te hebben met je eigen auto examen komt afleggen! En voor diegenen die geen eigen auto hebben die huur je gewoon buiten bij de poort. Les nemen is hier overigens ook niet verplicht en is iets wat hier nog redelijk in de kinderschoenen staat. En ja hoor in één keer geslaagd (wederom iets wat me in Nederland niet was gelukt). En nu nog één keer terug om met alle papiertjes, stempeltjes, handtekeningen, betalingsbewijzen en niet te vergeten voldoende kopieën in je hand je felbegeerde rijbewijs op te halen.

Eventjes wachten maar dan eindelijk ben ik een officieel verkeersdeelnemer en hoef ik me legaal niet meer aan de regels te houden. Als dat maar goed gaat als ik op een dag weer in Nederland achter het stuur kruip.

Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.

Week 07, 15 februari 2012

Één jaar in Peru De tijd gaat snel. Al een jaar voorbij, alweer een jaar woonachtig ver weg van Nederland, van de familie, ver weg van Soerendonk. ...

Één jaar in Peru

De tijd gaat snel. Al een jaar voorbij, alweer een jaar woonachtig ver weg van Nederland, van de familie, ver weg van Soerendonk. Een jaar met ups en downs, een jaar met hoogte- en dieptepunten. Maar ik denk dat dat altijd zo is ongeacht waar je woont. Als ik zo terugkijk dan denk ik dat we het niet zo slecht hebben gedaan. De kinderen zijn hun eerste schooljaar heel goed doorgekomen met goede resultaten. Ze voelen zich op hun plek hier, hebben zich verbazend snel aangepast en de oudste heeft zelfs al uitgesproken niet meer in Nederland te willen wonen (maar ja, een half jaar in Nederland en de zaak draait weer om). Het leven hier heeft mij en de kinderen ook veranderd. Vrijer, opener. Want hoe je het ook wendt of keert, de mensen hier zijn over het algemeen nu eenmaal warmer en opener dan de stroeve Noord-Europeaan. Hoe mijn echtgenote zich hier voelt lijkt me logisch. Voor haar is Nederland als thuisland een gesloten boek.

Zelf heb ik, na tien maanden huisvaderschap, sinds twee maanden een baan als projectleider bij een hier goed aangeschreven bedrijf. Gevonden via het hier noodzakelijke netwerk van vrienden en kennissen. Ondanks de lange dagen heeft het in ieder geval ritme gebracht in mijn dagen. En ik voel me hier intussen ook wel op mijn plek. Dus wat is de stand na één jaar. Allebei hebben we een goede baan, met de kinderen gaat het zoals gezegd heel erg goed, we hebben een eigen appartement in een goede buurt (huizen zijn hier niet echt gewild gezien de veiligheid) en het leven is hier goed. Klinkt misschien nogal materialistisch maar zoals overal heb je ook hier geld nodig om te leven.

Is alles daarmee goed? Nee want wat ik wel heb gemerkt is dat in een huwelijk tussen mensen met verschillende nationaliteiten er altijd iemand iets moet missen, iets moet opgeven. Dat is niet erg want dat wordt ook wel weer gecompenseerd door anderen dingen. Maar het is onvermijdelijk dat op bepaalde momenten je personen en dingen gaat missen. Verjaardagen, feestdagen zijn zo´n eerste jaar niet leuk. Je doet je best, maar toch. Ik ga hier niet over klagen of zielig doen, per slot van rekening heeft mijn echtgenote e.e.a. 11 jaar lang moeten missen. Ik ben Nederland ook niet gaan idealiseren. Nederland is geen paradijs en ook Soerendonk is, sorry, geen paradijs (Lima ook niet overigens). Maar paradijs of niet ik mis mijn dorp wel. Gewoon naar buiten kunnen en binnen vijf minuten in het bos zitten, op je fiets kunnen stappen om een rondje te rijden (diegenen die mij kennen lachen nu!). Even op de koffie bij mijn ouders of bij de buren. Mijn toneelavondje dat de laatste jaren toch wel mijn favoriete hobby was geworden. De kleine dingen, de momenten.
Maar goed, mijn leven is nu hier en ik zal de dingen die ik mis een plekje moeten geven tot de dag dat ik e.e.a. weer in levende lijve kan zien. Wanneer dat is weet niemand. Misschien dit jaar, misschien pas over een paar jaar. Misschien wel sneller dan iemand denkt. Uiteindelijk ben ik wel tevreden met mijn leven hier en ben ik ervan overtuigd dat we een goede beslissing hebben genomen. Je moet de risisco´s niet altijd uit de weg gaan. Ik moet ook niet denken dat ik me binnen één jaar compleet kan aanpassen. Mijn echtgenote heeft het, in Nederland, jaren gekost. En er zal altijd een groot deel van mij Nederlander blijven hetgeen betekent dat je altijd dingen zult blijven missen. En “zurriker” blijf je altijd, dat krijg je er nooit uit. En met die mooie vlag wapperend op mijn terras komt het allemaal wel goed met ons. Nog één voordeel. Zomer is hier ook echt zomer! En de winter is geen winter! (alhoewel een beetje sneeuw toch ook wel leuk is). Het is ook nooit goed hé!
Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.

Week 03, 18 januari 2012

Onze Joran De afgelopen weken stonden ook hier voor een groot deel in het teken van het proces tegen Joran van der Sloot. Ik zal niemand vervel...

Onze Joran

De afgelopen weken stonden ook hier voor een groot deel in het teken van het proces tegen Joran van der Sloot. Ik zal niemand vervelen met details van de zaak want die zijn ook in Nederland breed genoeg uitgemeten in de pers. Laat ik proberen duidelijk te maken hoe en waarom de zaak hier leeft (of beter gezegd “leefde”). Want alhoewel moord en doodslag hier bijna dagelijks nieuws zijn (waarvan veel zaken een stuk gruwelijker dan deze) vinden ze dit proces toch wel erg belangrijk. De nieuwsuitzendingen openen ermee en de actualiteitenrubrieken (op zoek naar sensatie en primeurs) besteden er bijna iedere dag aandacht aan. Waarom al die aandacht voor deze zaak. Ten eerste natuurlijk omdat het draait om een buitenlander die ook nog eens en vooral een hele voorgeschiedenis met zich mee draagt middels de zaak Hollaway. Tel hierbij op zijn vlucht, arrestatie en uitlevering en er ontstaat een zaak die ze van uit heel veel standpunten kunnen belichten. Ze zien Joran hier ook vooral als een koelbloedige, psychopathische en op geld beluste moordenaar die helemaal niets geeft om het wel en wee van anderen. Ik denk ook niet dat iemand hier ook maar ooit heeft gelooft in zijn onschuld. Ten tweede, en misschien nog wel belangrijker, het feit dat de vader van het vermoorde meisje een bekend persoon is hier met groot aanzien (en dus invloed). Anonieme moordzaken zijn er genoeg maar zodra er iemand bekends bij is betrokken wordt de zaak natuurlijk interessanter en krijgt ineens een soort voorbeeldfunctie. Het rare is dat er dan ook harder om langere straffen wordt geroepen. Je gaat ook hier in Peru niet zomaar voor 30 jaar of langer de cel in voor moord of doodslag. Terwijl nu dus iedereen wil dat hij levenslang zou krijgen.

“Jammer” voor Joran is dat door al die aandacht de rechterlijke macht ook veel voorzichtiger is. Corruptie en rechterlijke dwalingen zijn hier redelijk normaal maar daar hoefde Joran dus niet op te rekenen. Een groot deel van de mensen heeft ook heel goed in de gaten wat voor spelletje Joran heeft gespeeld. Bekennen, ontkennen, vragen om een tolk, weigeren van een tolk, zelf aanklachten indienen, bedenktijd vragen, toch weer bekennen en tot slot ook nog eens spijt betuigen. Dat alles om een zo laag mogelijke straf te krijgen heel goed wetende dat hij nooit zou worden vrijgesproken. Helaas heeft het hem niet geholpen. 28 jaar is geen 30 waar ze hier op hoopten maar ik geloof dat ze daar toch wel vrede mee hebben hier. Zeker in de wetenschap dat hem daarna nog e.e.a. te wachten staat in de VS. Uiteindelijk ging het hier voor de Peruanen niet om de persoon Joran maar om sensatie en gerechtigheid (voor zover die twee samen gaan). We zijn nu een paar dagen verder en Joran zijn naam komt al bijna niet meer voor in de krantenkoppen. Er zal wel weer een opleving komen rond zijn hoger beroep maar verder weer gewoon over naar de “gewone” moordzaken. En dan nog één ding. Weet niet of jullie het in Nederland hebben gemerkt maar de toegewezen tolk bij de uitspraak was wel heel erg slecht! Dat had ik beter gedaan. Jammer ook dat de beeldvorming over Peru in Nederland wel eens verstoord kan zijn door deze zaak (denk aan de beelden van de omgeving waarin hij verblijft). Hopelijk hebben de beelden van de rally Dakar alles weer de positieve kant opgetrokken.

Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.

Week 02, 11 januari 2012

Waarom legaal als het illegaal mag Door roomser te zijn dan de paus ben je hier een dief van je eigen portemonnee. Zo dat zijn twee uitdrukkingen i...

Waarom legaal als het illegaal mag

Door roomser te zijn dan de paus ben je hier een dief van je eigen portemonnee. Zo dat zijn twee uitdrukkingen in één zin, als dat geen goed begin is. Waar ik vandaag naar toe wil is de handel hier in gekopieerde cd´s, dvd´s, spellen en wat nog meer zij. In theorie verboden maar ondertussen door iedereen geaccepteerd. Tien minuten van ons huis ligt een winkelcentrum/markt genaamd “Polvos rozados” (opgericht door straatventers) vol met voor een groot deel alleen maar gekopieerde spullen en zo zijn er meerdere. En iedereen koopt daar dan ook zijn muziek, films en spellen. Ook de rijkste onder ons, ook de politieagent, die overigens ook gewoon als bewaking bij de deur staat en ook de advocaat (lees dus “ook mijn echtgenote”). En waarom ook niet. Een originele dvd kost hier al gauw 40 Soles, vergelijkbaar met 10 Euro. De kopie, van perfecte kwaliteit, kost 5 Soles dus net iets meer dan één Euro. Een origineel spel voor de Wii, Ds of PS kost hier 50 Dollar, een kopie eveneens 5 Soles en ook deze werken perfect. Ik moest wel mijn Europese Wii laten ombouwen maar ook daar doen ze hier niet moeilijk over. Computerprogramma´s? Alles voor één euro.

Er zijn hier natuurlijk ook winkels die originele spullen verkopen maar waar die van leven weet ik niet. Ik denk van de toeristen die zich niet wagen in de niet echt uitnodigend uitziende winkelcentra of van diegenen die zich te goed vinden om zich te begeven in deze omgeving. Zijn de Peruanen hiermee slecht bezig? Nee, ik denk het niet want ze doen er relatief weinig kwaad mee. De rest van de wereld download ook illegaal alles wat maar voorhanden is. Weliswaar stiekem vanachter hun computers maar toch. Wat ik hier eigenlijk mee wil aangeven is de relaxtheid waarmee er hier wordt omgegaan met deze handel. Het is goed voor de economie, dus voor het land en dus waarom er iets tegen doen. Alle handelaren die hiermee hun brood verdienen zouden anders in armoede belanden aangezien de staat je hier niet helpt als je zonder werk zit. Ook komen deze middelen hiermee onder handbereik van een veel grotere groep mensen. De meerderheid van de bevolking kan geen originele spullen betalen. Ruim 30% van de bevolking leeft onder de armoedegrens (was in 2005 nog bijna 50%) en die ligt hier op ca. 260 soles per maand (lees 65 Euro, dus voor hen is zelfs illegaal nog onbetaalbaar) terwijl het minimumloon recent is opgeschroefd naar 700 soles (175 Euro). De illegale handel houdt hier de economie draaiende.
En wat geldt voor de hier genoemde spullen geldt ook voor kleding. Wil je een krokodil of vlaggetje (de “kenners” weten dan wel wat ik bedoel) op je shirt, je zegt het maar en het wordt gemaakt. Wil je de kleding die in de grote luxe warenhuizen wordt verkocht voor een prikje dan is er hier een winkelgebied genaamd “Gamarra”. Alles te krijgen tegen leuke prijzen echter de omgeving is niet de meest frisse hier in Lima en maakt zeker geen deel uit van de toeristische route. Voor degenen die nu denken dat alles hier sjofel en illegaal is. Zeker niet. Het aanbod aan grote luxe winkelcentra is enorm maar er is niks mis met een beetje Hollandse zuinigheid op zijn tijd. Tot slot nog ééntje dan. Een “echte” Ray Ban of Armani zonnebril, voor 30 Soles heb je er één. Kwaliteit? Ach, is het in ieder geval ook niet erg als je hem verliest.

Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.

Week 45, 9 november 2011

Van loket naar loket Iets wat je al heel vlug leert hier in Perú is wachten. Bureaucratie is uitgevonden door de Perua...

Van loket naar loket

Iets wat je al heel vlug leert hier in Perú is wachten. Bureaucratie is uitgevonden door de Peruanen volgens mij. Overal en voor alle trajecten die je hier door moet is het hier wachten, doorschuiven en vaak twee of drie keer terugkomen. Het ophalen bijvoorbeeld van een pakketje bij het postkantoor is bijna een dagtaak. Eerst melden bij het eerste loket en owee als de naam niet goed is geschreven en niet overeenkomt met de naam in je paspoort. Bij loket twee kijken ze of je pakket er ook echt is. Bij loket drie maken ze het pakket open om te kijken of je geen rare dingen krijgt opgestuurd (hagelslag of vruchtenhagel bijvoorbeeld). Bij loket vier kijkt de belastingdienst of ze je nog wat kunnen laten betalen en bij loket vijf krijg je eindelijk je pakketje mee. En vooral zorgen dat je genoeg kopieën bij je hebt van alle papieren. Zijn ze hier dol op, op kopieën. Je bent hier pas belangrijk volgens mij als je ook een kopie moet hebben. De eerste keer vloek je nog op alles en iedereen, de tweede keer ben je voorbereid en vanaf de derde keer ga je er gewoon in mee.

Ook zo´n leuk traject was het verkrijgen van mijn verblijfsvergunning. In theorie niets moeilijks aangezien ik getrouwd ben met een Peruaanse en dus gewoon recht heb op een verblijfsvergunning. Maar in praktijk een heel karwei. Een korte samenvatting. Vier keer naar de immigratiedienst voor het ophalen, invullen en afgeven van formulieren en uiteraard betalen (en dat allemaal bij verschillende loketten). Twee keer naar Interpol want ja ik moest eens een gevaarlijke crimineel zijn. Het leukste is nog dat ze uiteindelijk niet eens informatie krijgen uit Nederland omdat er geen verdragen zijn. Twee maal naar een andere instantie voor het ophalen van een kopie van de huwelijksakte (lange rijen, wachten en betalen waarbij je voor het betalen naar een bank moet). Ondertussen ook nog een keer naar de notaris. En ook hier was het decreet zorg voor voldoende kopieën. Uiteindelijk allemaal goed gekomen. Voorstaande geldt dus overal.

Nog één. Onze spullen door de douane halen. Hier vooral heel veel kopieën, handtekeningen, wachten, bezoeken van semi-belangrijke mensen op verschillende plaatsen om te klagen en de voortgang er enigszins in te houden en vooral heel veel betalen waarvan een groot deel voor onzichtbare diensten zullen we maar zeggen.

Vooral het wachten is hier onderdeel van het dagelijks leven. Overal rijen. Soms kort maar meestal lang. Ga niet op zaterdag of de laatste dagen van de maand naar een bank. Stampvol. Internetbankieren is er wel maar 90% van de rekeningen wordt hier nog contant betaald dus tel maar uit hoe lang de rijen zijn in een stad met meer dan 8 miljoen inwoners. Ze lijken ook nooit echt op te schieten de rijen hier. Ook zo´n leuk voorbeeld zijn de rijen in de supermarkt. Kassa´s genoeg daar ligt het niet aan maar de snelheid is verschrikkelijk. En alles wordt in tasjes gedaan. Een winkelwagentje vol boodschappen levert al gauw 10 plastic tasjes op. Helaas heeft het grootste deel van de klanten het gevoel dat ze recht hebben op deze behandeling dus even meehelpen zit er niet in.

Bureaucratie. Overal handtekeningen, vingerafdrukken en persoonlijke identiteitsnummers. Het is hier gewoon onderdeel van het dagelijkse leven en je leert er mee omgaan. Je moet wel want anders krijg je gewoon niets voor elkaar. En ach, alsof het in Nederland allemaal zo geweldig is geregeld!

Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.

Week 40, 5 oktober 2011

Perú, land van tegenstellingen Is in een korte column uit te leggen wat Perú is. Nee natuurlijk niet maar laat ik een poging ...

Perú, land van tegenstellingen

Is in een korte column uit te leggen wat Perú is. Nee natuurlijk niet maar laat ik een poging doen om eenieder wat algemene kennis bij te brengen over dit schitterende land 10.000 km verwijderd van Cranendonck. Peru is: Ja, nu zou ik een hele lijst met cijfers en gegevens op kunnen schrijven maar in deze tijden van internet is het slimmer dat eenieder die zich hierin interesseert even naar Wikipedia gaat en de pagina over Peru leest. En dan nog. Het is moeilijk om een land uit te leggen in woorden. Er zijn nu eenmaal dingen die je moet ervaren om ze te begrijpen. Ik kan wel vertellen dat Machu Picchu een eeuwenoude Incastad is hoog in de Andes welke enige jaren geleden is verkozen tot één van de, nog bestaande, wereldwonderen maar zolang je het niet met je eigen ogen hebt gezien is de schoonheid ervan niet uit te leggen.
Ik kan wel vertellen dat het verkeer in Lima één grote chaos is maar zolang je er niet middenin hebt gestaan blijft het allemaal maar theorie. Bovenal denk ik dat Perú het land is van de grote tegenstellingen. Het verschil tussen arm en rijk is enorm groot alhoewel ze soms bijna zij aan zij wonen. Een verschil waar je dagelijks mee wordt geconfronteerd hier in Lima. De leefomstandigheden zijn voor een groot deel van de bevolking erg slecht, zowel in de sloppenwijken als op het platteland (alhoewel plat hier niet het juiste woord is) terwijl slechts een klein deel in grote rijkdom verkeert.
In theorie is Perú een enorm rijk land. De grond zit hier boordevol grondstoffen als gas, olie, zilver, goud, zink en koper maar desondanks zijn we nog steeds een derde wereldland. Tegenstellingen ook in klimaat. Perú is verdeeld over drie 100% van elkaar verschillende klimaatstreken. De kuststrook (la costa) voor een groot deel bestaande uit woestijn (atacama), de amazone (la selva) bestaande uit regenwoud en de hooglanden (la sierra) omvattende de Andes. Het grootste deel van de bevolking woont in de kuststreek terwijl in de hooglanden de meest oorspronkelijke indiaanse bevolking woont.
Perú is ook een land met een woelige geschiedenis vol tegenstellingen. Tijden van bloei (inca en pre-inca culturen) en rijkdom en tijden van neergang (Spaanse overheersing) en armoede (XX-eeuw). Tijden van politieke eenheid en democratie en tijden van dictatuur en terrorisme. 100 jaar geleden was Perú het rijkste land van Zuid-Amerika maar politiek spel en terrorisme heeft het land kapot gemaakt en teruggegooid naar donkere tijden.
Gelukkig gaan we alweer enkele jaren de goede kant op. Perú heeft de snelst groeiende economie van zuid-Amerika. Perú is een land waar je keihard moet werken voor je centen maar waar je veel voor terugkrijgt. Een land waar je vindingrijk moet zijn en je gedwongen wordt voor jezelf op te komen aangezien de staat je hier niet helpt maar waar je dus destemeer geniet van de resultaten. Zelfs in vriendschappen zijn er tegenstellingen. Iedereen hier is je vriend maar slechts weinigen zijn uiteindelijk een echte vriend. De harde kant van Perú zijn haar leef- en arbeidsomstandigheden, haar zachte kant is de prachtige natuur, de rijke cultuur en de eigenschap van de bevolking om te genieten van het leven.
Peru, land van arm-rijk, laag-hoog, nat-droog, coca-cacoa, verstedelijking-uitgestrektheid, eeuwenoude ruïnes-sloppenwijken, lijden-genieten. Perú, land van de inca´s, van hoogstaande cultuur vol geschiedenis en uitgestrekte prachtige natuur. Perú, mijn land, mijn thuis. Het is geen Soerendonk maar komt toch wel erg dicht in de buurt.

Reageren: frankinlima@gmail.com of zoek me op op facebook onder “frankinlima”. Op deze pagina deel ik weetjes, muziek, cultuur en andere dingen over Peru.